Special: Film

Zo het gewone leven begint weer bijna, volgende week weer gewoon een oude vertrouwde AI nieuwbrief (al heb ik wel een paar leuke nieuwe plannetjes voor het nieuwe schooljaar).

Maar nu de allerlaatste special. Ik had er eigenlijk eentje over Wikipedia op de rol staan, maar die kwam niet uit de verf omdat ik het boek van Jimmy Wales tenenkrommend slecht vond. Daar schrijf ik later nog wel eens over, maar deze week een ander thema: film.

Ik schreef deze week alweer voor Volkskrant, en ik heb overwogen om me al druk te gaan maken over Arjan Lubach met zijn heel teleurstellende take over woke, maar ik wilde me niet al te druk maken met die hitte, dus het werd een column over de nieuwste Steven Spielberg: Disclosure Day. Wat ik daarvan vond, kan je in de column lezen, maar het was niet best.

En ik ging deze week naar de Franse film Jim Queen, eigenlijk alleen omdat die vrij vroeg draaide en we moe waren van een lange autorit, maar het was een onverwacht geweldig genoegen. Wat een heerlijke film!

Jim Queen gaat over de gayscene van Parijs, waar een gevaarlijk virus uitbreekt, heterosis, en ja, dat is precies wat je denkt dat het is. Opeens willen gay mannen over voetbal praten, een bierbuikje laten staan, sokken in sandalen dragen, en in het meest vergevorderde stadium dansen ze zelfs de polonaise. Hilarische satire over het heterobestaan. Maar Jim Queen raakt ook serieuze noten. Niet alleen is het virus een duidelijke hint naar de aids-epidemie (inclusief belabberde reactie van de autoriteiten), maar er is ook een "gaystapo" die hetero's vangt en ze aan conversietherapie onderwerpt door ze op te sluiten in een kist vol regenbogen en dildo's. I know, het klinkt over de top, dat is het ook, maar het werkt toch.

Het mooiste stukje in de film gaat echter over de verhoudingen binnen de LHBTI-community. De stoere, knappe hoofdpersoon Jim Parfait weigert om drag queens te helpen antigif voor het virus te krijgen; een beetje nagels lakken dat hoeft toch allemaal niet, zegt hij. Snappen ze wel hoe ernstig hij eraan toe is, zijn buikspieren zijn eraan! Maar ondanks zijn laatdunkendheid beschermen de drag queens Jim toch als de gaystapo hem op het spoor is waarna ze zelf gevangen worden. Drag queens, zegt de film, zijn de eerstelijnsdefense van ons allemaal, en dat is tragisch waar.

Jim Queen is een film die de homoscène helemaal ademt, en is, niet geheel verrassend, gemaakt is door (oa) homoseksuele makers. Dat laat goed zien dat diversiteit in kunst niet alleen gaat over traditionele verhalen vertellen en daarin verschillende acteurs te laten spelen (Zoals in Odyssey, wat natuurlijk weer tot ophef leidde onder de alt-right en Elon Musk in het bijzonder), maar ook over het vertellen van andere verhalen, verhalen die alleen vanuit de koker kunnen komen van mensen die bepaalde geleefde ervaringen en perspectieven.

Het deed me denken aan een oud fragment van Matt Damon, waarin hij uitlegt dat diversiteit juist niet over makers gaat maar alleen over acteurs:

[w]hen we’re talking about diversity, you do it in the casting of the film, not in the casting of the show [hij bedoelt hiermee een talentenschow voor regisseurs].

Het fragment is het kijken waard, zeker de reactie van Effie Brown op Damon hoe ze totaal verbaasd is maar toch vrij rustig blijft. (Damon bood hiervoor trouwens later wel excuses aan).

Het blijft een lastige strijd zoals ik eerder deze zomer ook schreef; we willen gelijk zijn en gelijk behandeld worden, maar we hebben ook meer te bieden dan alleen wat er al is.

Geniet van je boterham!