Onderwijsblad: Ik wil horen of ze het saai vonden

AI. Het verandert niet alleen het leven van leerlingen die geen verslag meer zelf hoeven te maken, maar ook dat van docenten. Nakijken? Dat is verleden tijd! Het kan met AI, en dat is, volgens enthousiaste docenten "de bom". Nou dat moet dan een landmijn zijn, die jaren later de bodem nog onveilig maakt.

De nadelen van nakijken met AI zijn inmiddels overbekend: bias, financiële en milieu-kosten enzovoorts.

Maar belangrijker is het uithollen van de pedagogische relatie tussen docent en leerling. In het voorbeeld dat Volkskrant aanhaalt, kan de docent niet alleen nakijken, maar ook zien hoe lang een leerling gewerkt heeft, wanneer en of ze nog andere browsertabjes open hadden staan. Dan hou je tijd over voor de inhoud, zeggen de docenten.

De inhoud? Hoezo de inhoud? Inhoud wordt hier ongezegd gelijkgesteld aan vakinhoud. Maar bekijken of een leerling zijn huiswerk gemaakt heeft, en waarom wel of niet, is ook de inhoud. Ik wil een leerling ook leren om verantwoordelijkheid te nemen, om te zeggen: juf, ik heb het niet gedaan. Ik wil horen of ze het saai vonden, of te veel, of dat ze nog drie andere deadlines hadden deze week. Een rondje wie heeft zijn huiswerk gedaan, of een vlotte quiz om dat te testen hoort erbij, en het geeft leerlingen ook de kans om gezien te worden, in hun kunde, in hun onzekerheid of in hun stress. Zelfs als je alleen maar om vakinhoud gaat, er zo'n vorm van maken creëert een relatie waarop lesgeven makkelijker wordt.

Het doorslaggevende argument dat steeds te berde gebracht wordt is het besparen van tijd. Nakijken kost zoveel tijd, en AI kan daarbij helpen. Maar is dat geen hele maffe uitspraak voor mensen die voor het overgrote deel in loondienst zijn? Als jij te veel werk krijgt, dan is dat geen probleem tussen jou en de leerling, maar tussen jou en je leidinggevende, die heeft jou te veel te doen, werk dat veel tijd kost maar niet zinnig voelt.

Al dat nakijken (102 toetsen per jaar), is dat eigenlijk wel zo zinvol? Als het zoveel werk en stress oplevert, aan beide kanten, kan dat niet eens wat minder, of anders?

Daar zit het allergrootste gevaar van AI, niet dat AI op de stoel van de leraar gaat zitten, maar dat de AI de rol van de vakbond (die er al niet al te best voorstaat) overneemt. In plaats van collectieve actie tegen de overweldigende nakijkdruk kiezen docenten voor een individuele oplossing van hùn prive-probleem. Case closed, ik hoef niet meer na te kijken, maar leerlingen blijven cijferdruk ervaren en worden nog minder gezien en serieus worden genomen.

English

AI. It's not only changing the lives of students—who no longer have to write their own reports—but also those of teachers. Grading? That's a thing of the past! AI can handle it, and according to enthusiastic teachers, that’s "the bomb" (in Dutch) Well, that bomb must be a landmine; one that will still be making the soil dangerous years later.

The drawbacks of using AI for grading are now well known: bias, financial and environmental costs, and so on.

But more important is the erosion of the pedagogical relationship between teacher and student. In the example cited by the above piece in Volkskrant, the teacher can not only grade assignments but also see how long a student worked on them, when, and whether they had other browser tabs open. That leaves you with more time for the core of teaching, the teachers say.

The core? What do you mean, the core? Here, core is implicitly equated with subject matter. But checking whether a student has done their homework—and why they did or didn’t—is also part of the content. I also want to teach a student to take responsibility, to say, "Teacher, I didn’t do my homework". I want to hear if they found it boring, if it was too much, or if they had three other deadlines this week. Going around the class to see who’s done their homework, or a quick quiz to test that, is part of the process, and it also gives students the chance to be seen—in their abilities, their insecurities, or their stress. Even if you’re focused solely on subject matter, approaching it this way builds a relationship that makes teaching easier.

The decisive argument that's constantly brought up is saving time. Grading takes so much time, and AI can help with that. But isn't that a pretty crazy statement for people who, for the most part, are salaried employees? If you're given too much work, that's not a problem between you and the student, but between you and your supervisor—who's giving you too much to do, work that takes a lot of time but doesn’t feel meaningful.

All that grading (102 tests per year, link in Dutch)—is it really that worthwhile? If it causes so much work and stress on both sides, can't we at least reduce it, or do it differently?

That's where the greatest danger of AI lies—not that AI will take the teacher's place, but that AI will take over the role of the union (which isn't in the best shape to begin with). Instead of taking collective action against the overwhelming pressure of grading, teachers are opting for an individual solution to their own personal problem. Case closed—I no longer have to grade, but students continue to feel the pressure of grades and are seen, and taken seriously, even less.