Vrouwenhaat op internet, de klant is koning op de universiteit, en geen chatGPT meer in Amsterdam - week 11

De verwevenheid van vrouwenhaat en de digitale wereld

Deze week in de Volkskrant een stuk van mijn hand over de verwevenheid van vrouwenhaat en het internet, en hoe dat al meer dan een decennium zo is. Toen dat zaadje geplant werd, met de affaire GamerGate, en ik trek een lijn vanaf toen naar nu, lopend ook langs mijn recente werk over feminisme en het ontwerp van programmeertalen.

Midden jaren '10 werd het al duidelijk dat er in de techwereld een bepaalde anti-vrouw beweging gaande was, al in 2016 schreef ik op mijn Engelstalige blog over Peter Thiel (mentor van JD Vance) die toen al het vrouwenkiesrecht (het 19e amendement) wilde afschaffen. We hebben toen de bal laten liggen, en nu zijn we de sigaar. Dat wordt nog verergerd door het ophemelen van techbro's omdat ze allemaal zo slim lijken, wacht programmeren is nu eenmaal supermoeilijk (ook goed verwoord door de altijd scherpe Ilyaz Nasrullah in Trouw deze week). En nu de techbros macht hebben, gebruiken ze die vooral in de technologische wereld, met AI, zie ook dit geweldige achtergrondstuk in Wired.

Denk je nu: ow dat valt reuze mee, zie dan ook dit wat oudere stuk uit de Groene Amsterdammer waarin online haat a la GamerGate wordt onderzocht voor vrouwelijke politici.

Verder, in het thema vrouwenhaat en internet, maar dan op kleine schaal, dit gruwelijke stuk (en bijbehorende podcast) over een jonge vrouw die steeds gehackt en gestalkt wordt.

Nog maar een keer over het belang van wetenschapscommunicatie

Wat een verhaal in the Atlantic over het eerste kind dat is overleden aan mazelen in de VS in tien jaar tijd. Haar vader komt aan bod in het stuk en schrijft dit

“The vaccination has stuff we don’t trust,” he said. “We don’t like the vaccinations, what they have these days. We heard too much, and we saw too much.”

Is er een betere uitleg van het gevaar, waar zoveel wetenschappers al jaren op wijzen, van zomaar pseudoscientists/sceptici/"ik doe mijn eigen onderzoek"-lui aan het woord laten dan deze quote?

Maar wetenschapscommunicatie is niet makkelijk. Ten eerste omdat je als wetenschapper niet echt leert hoe je dat moet aanpakken (een occasional media training van een dagdeel daargelaten; als je net als ik geluk hebt gehad, bij Michel van Baal!). Maar ook nog omdat je, als je bijvoorbeeld meewerkt aan beleid op basis van je onderzoek, lelijk het deksel op de neus kan krijgen zoals deze UvA wetenschapper in Folia beschrijft.

En dan heb je ook nog, zoals ik in mijn column op BNR uitlegde deze week, concurrentie van mensen (zoals in mijn geval Alexander Klopping) die het allemaal 'snappier' uitleggen maar overal hoekjes afsnijden.

De universiteit als fabriek

Het is niet te missen deze week: de marathonstakingen op universiteiten tegen de bezuinigingen. Ik las er van de week een mooi beschouwend stuk over van neurowetenschapper Masud Husain die in Oxford werkt. De afgelopen jaren zijn we de wetenschap steeds meer gaan zien als een fabriekje wat maar zo efficient moet lopen. Er zijn talloze voorbeelden van te verzinnen, met als meest prangende voor mij denk ik studentenevaluaties. Alles wat wij doen als docenten moet geëvalueerd worden, want "de klant is koning", ieder semester weer moet ik smeekbedes houden bij college of de studenten please wat willen invullen, niet alleen intern, maar ook voor landelijke enquetes.

Nu ben er natuurlijk voorstander van om naar studenten te luisteren en het onderwijs samen met hen vorm te geven, maar ik vind het storend dat "de universiteit" voor mij bepaalt hoe is dat moet doen. Ik gebruik bijvoorbeeld in mijn colleges vaak exit tickets waarin ik studenten vraag welke onderdelen ze goed en welke ze minder vinden, daar kan ik meteen het volgende college wat mee, ipv na afloop. Bovendien kan ik dan in dialoog: "Ik las dat jullie ... niet zo waarderen, maar ik doe dat omdat ..." In een evaluatie na afloop is er geen gesprek meer mogelijk.

Bovendien is het nu eenmaal zo dat je als docent soms dingen moet doen die studenten niet bevallen, maar wel didactisch valide zijn. Van mij mogen studenten bijvoorbeeld geen laptop open hebben tijdens college. Dat vinden ze niet altijd leuk, maar dat is wel goed voor het leerproces.

En soms zie je als student ook het nut nog niet in van een vak. Ik vond als student informatica bijvoorbeeld een vak als ethiek maar een moetje, maar ja, ik snap nu wel waarom ik dat moest doen. Sterker nog, ik vind nu dat ik er niet genoeg van heb gehad! Door studenten naar hun mening te vragen, zo benadeel je dus collega's die vakken 'aan de randen' van een vakgebied geven, terwijl we allemaal wel vinden dat dat juist zo nuttig is; die brede blik.

En ten slotte, wetenschappelijk onderzoekt toont duidelijk aan dat enquetes discrimineren negatiever uitvallen voor vrouwelijke docenten (in het bijzonder voor jonge vrouwen in beta-vakken). Ik denk graag dat in een wereld waarin wetenschappers aan het roer stonden van de universiteiten, dat om die reden alleen al de enquetes afgeschaft worden!

Wie schoont de invoer van AI op?

Om goed te kunnen werken, hebben AI algoritmes opgeruimde data nodig, maar data uit de echte wereld is meestal rommelig. Wie ruimt dat op? (Behalve de halve mensheid natuurlijk die zich een hoedje klikt voor Google)!

In dit mooie en uitgebreide stuk maak je kennis met de data werkers die achter de schermen algoritmes ondersteunen, waaruit ik heb geleerd dat deze click workers vaak hoogopgeleiden zijn met een afstand tot de arbeidsmarkt, en dus niet alleen in lagelonenlanden wonen en werken.

Een onverwachte miljardenbusiness: LinkedIn

In mijn zoektocht naar een Twitter-alternatief (zie ook het kopje vrouwenhaat) hop ik nog steeds een beetje rond tussen Mastodon en BlueSky, maar ik zit ook vaker op LinkedIn, toch een soort pocket van normaliteit, waar mensen je in ieder geval niet de huid vol schelden, maar een echte social media is het toch niet.

Ik was van ook wel verbaasd dat ik in Sherwood News (leuke site trouwens) las dat LinkedIn Microsoft het afgelopen jaar al 16 heeft opgeleverd, voornamelijk doordat mensen premium aanschaffen. Alleen al met de AI features verdiende Microsoft 2 miljard!

Oops, ik was het vorige week vergeten: Goed nieuws!

Dit is de allerleukste goed nieuws: Sam Altman zegt dat de race naar AI over en uit is, tenzij openAI verder mag gaan met copyrighted materiaal stelen. Ja, zo ken ik er nog wel een paar... Ik kan mijn hypotheek niet betalen, tenzij ik ff in de kassa van de Albert Heijn mag grijpen!

In de gemeente Amsterdam mogen ambtenaren geen chatGPT en andere chattools meer gebruiken vanwege zorgen over privacy en veiligheid!

En Sony haalt meer dan 75.000 met AI gegenereerde liedjes offline. Wie had gedacht dat deze oude Napster-fan nog een zou rooten voor de grote muzieklabels?!

Lekker stukkie in de NRC over hoe suf het eigenlijk is dat we alles willen meten, bijhouden en registeren. Nu ben ik echt 100% kamp "niet getrackt is niet gelopen" en dit zette me daarover goed aan het denken.

En GenZ heeft nu schijnbaar ook door hoe je minder hoeft te doen op je werk: doen of je bezig bent. Volgens mij is dat gebruik zo oud als Methusalem, maar het heeft weer een nieuwe naam: taskmasking.

English

Misogyny on the Internet

This week in de Volkskrant, I published an op-ed about the entanglement of misogyny and the internet—and how this has been the case for more than a decade. It all started when the seed was planted during the GamerGate affair, and I draw a line from then until now, linking it with my recent work on feminism and the design of programming languages.

By the mid-2010s, it was already clear that a certain anti-women movement was taking shape in the tech world. Back in 2016, I wrote on my English-language blog about Peter Thiel (mentor to JD Vance), who even then wanted to abolish women’s suffrage (the 19th Amendment). We dropped the ball back then—and now we’re paying the price. This is further exacerbated by the glorification of tech bros because they all seem so smart—though, let’s be honest, programming is insanely hard (as the always incisive Ilyaz Nasrullah put it in Trouw this week).

You might think, “Oh, that doesn’t sound too bad,” but then check out this slightly older piece from De Groene Amsterdammer, which investigates GamerGate-style online hate aimed at female politicians.

And on a smaller scale within the same theme of misogyny on the internet, there’s this harrowing piece (and accompanying podcast) about a young woman who is repeatedly hacked and stalked.

Once Again on the Importance of Science Communication

There’s a striking story in The Atlantic about the first child in ten years in the US to die from measles. The article features her father, who writes:

“The vaccination has stuff we don’t trust,” he said. “We don’t like the vaccinations, what they have these days. We heard too much, and we saw too much.”

Is there a better explanation of the danger—one that so many scientists have been warning about for years—of giving a platform to pseudoscientists, skeptics, or those who claim “I do my own research” than this quote?

Yet, science communication isn’t easy. First of all, as scientists, we’re not really taught how to do it (aside from the occasional half-day media training—if you’re lucky like I was, with Michel van Baal!). And also because if you, for example, contribute to policy based on your research, you might end up getting completely steamrolled—as described by this UvA scientist in Folia.

The University as a Factory

It’s impossible to miss this week: the marathon strikes at universities protesting budget cuts. I read a thoughtful piece by neuroscientist Masud Husain, who works in Oxford. In recent years, we’ve increasingly come to see science as a factory that must run at peak efficiency. There are countless examples of this, and for me the most pressing is student evaluations. Everything we do as educators has to be evaluated—“the customer is king.” Every semester I find myself pleading with students during class to please fill in surveys, not only for internal use but also for nationwide questionnaires.

Sure, there are those who advocate listening to students and shaping education together with them, but I find it irritating that “the university” gets to dictate how things should be done. For instance, in my classes I often use exit tickets where I ask students which parts they liked and which they didn’t, so I can immediately adjust the next lecture rather than waiting until after the course. It also opens up a dialogue: “I saw that you didn’t appreciate …, but I do it because …” In a post-course evaluation, there’s no room for discussion.

Furthermore, as an educator you sometimes have to do things that students don’t like, even if they’re pedagogically sound. For example, I don’t allow students to have their laptops open during lectures. They may not always like that, but it benefits the learning process.

And sometimes students don’t yet see the value of a subject. I used to think that computer science ethics was just a chore as a student, but now I understand why I had to take it! In fact, I now feel I never had enough of it. By asking students for their opinions, you end up disadvantaging colleagues who teach courses on the fringes of a discipline—even though we all agree that such a broad perspective is precisely what’s needed.

And finally, scientific research clearly shows that surveys tend to yield more negative results for female professors (especially for young women in STEM fields). I like to imagine that in a world where scientists were running the universities, those surveys would be scrapped for that very reason!

Who Cleans Up the Data Input for AI?

For AI algorithms to work properly, they need tidy data—but real-world data is usually messy. Who cleans it up? (Besides the half of humanity that practically bows down to Google, of course!)

In this excellent and comprehensive piece, you meet the data workers who support algorithms behind the scenes. I learned that these “click workers” are often highly educated yet marginalized in the job market—not only living and working in low-wage countries.

Oops, I Forgot Last Week: Good News!

In the municipality of Amsterdam, civil servants are no longer allowed to use ChatGPT and other chat tools due to concerns over privacy and security!

And Sony is pulling more than 75,000 AI-generated songs offline. Who would have thought that this old Napster fan would still root for the big music labels?!

This article was translated by Johanna Guacide.